Missionvale Project!

Hellooo!

Vandaag stond m’n wekkertje om 7 uur, ff lekker gedoucht en ontbeten en hup eerste dagje werken bij het Missionvale Project. Ik werd gebracht door Roos om 8;15 en ik was er om 8;45. Ik heb bij het project een ochtend en een middag programma. Het ochtendprogramma is van 9 tot 12 en het middagprogramma van 12 tot 3. In het ochtendprogramma ging ik helpen bij de Nutrition Unit. Toen ik binnen kwam vroeg ik of ik ze kon helpen en het hoofd van de nutrition unit begon me meteen te knuffelen en te zeggen hoe dankbaar ze was dat ik kwam helpen. Ze stelde me voor aan een andere vrouw, die me ook een dikke knuffel gaf. Ik begon met broden door midden te snijden, omdat de meeste mensen maar een half brood meekrijgen. Ik heb het niet geteld, maar ik heb een stuk of 250 broden gesneden, want we hadden rond de 500 stukken brood, wat overigens niet genoeg was. Nadat ik daar klaar mee was moest ik van een zak soep, 2 zakken soep maken. 1 deel moest in een plastic zakje gedaan worden en het andere deel moest in het pak blijven die ik dus weer dicht moest plakken met plakband. Toen dat klaar was had ik nog even de zeep gedaan, die ze weleens uitdelen. Terwijl ik deze klusjes deed, hielp 1 vrouw me. Met deze vrouw heb ik een heel gesprek gehad; over haar kinderen, haar man, werk, andere vrijwilligers en ga zo maar door. Het viel me op dat de lokale werkers er heel vrolijk zijn. Ze zingen en dansen de hele tijd. Ik zei het tegen haar dat dat me opviel en ze zei ‘Yes always dancing and singing around here’. ‘We don’t complain’. Dit vond ik echt geweldig van ze, omdat ze in vergelijking met Nederland erg arm zijn. Terwijl ik daar mee bezig was, werd ik geroepen door de (hoofd)vrouw van de nutrition unit. Ze wou dat ik meehielp met het uitdelen want de mensen stonden klaar om eten op te halen. Dit was weer iets heel heftigs. Ik stond in een soort kraampje met die vrouw en de mensen begonnen een rij te vormen die liep tot aan het eind van het straatje. De mensen hadden allemaal een bakje bij zich (meestal van bijvoorbeeld yoghurt dat ze ophadden) en de vrouw gaf ze twee schepjes met soep(2 schepjes!) en ik gaf ze een half brood met een zakje groente. Ik heb heel veel verschillende mensen voorbij zien komen. Er waren mensen die je niet eens aankeken en aan het schudden waren van de honger, maar er waren ook mensen die het vrolijk aanpakte en DANKI schreeuwden van vreugde. Ook gebeurde het dat een man weer terugkwam (wat ik niet doorhad dus ik gaf hem nog een half brood). De vrouw begon in het Afrikaans tegen hem te schreeuwen dat hij dit niet kan maken en dat hij niet het eten van andere mensen moet afpakken. De man liep zielig weer weg, dit was best heftig. Om 12 uur ging ik naar de basisschool in Missionvale. Ze waren allemaal buiten aan het spelen. Ik ging zitten in de zon en al snel keken er veel kindjes naar me. Er kwam al snel een meisje naar me toe lopen. Ik begon een beetje met haar te praten en ze ging al snel aan m’n haar zitten. Ze vinden lang haar geweldig. Voordat ik het wist stonden er zes meiden om me heen en ze zaten allemaal aan mijn haar haha. Al snel had ik een hoofd vol met vlechtjes. Het viel me op dat alle kinderen heel vrolijk waren, maar dit is denk ik niet altijd gemeend. Ze leren hier om altijd vrolijk te zijn en niet met de pakken neer te gaan zitten, dat merk je aan alles. Na een uur werden de kinderen geroepen en ze gingen in een lange rij staan. Er was een verassing geregeld voor ze. Er was een groep motorbikers vanuit Australie gekomen en de kinderen mochten een ritje mee op de motor. Dit was een leuk plan, maar duurde ongeveer 2 uur omdat alle kinderen aan de beurt moesten komen en het zijn er veel haha! De leraar vertelde het hun en ze werden helemaal blij en ze begonnen OOOHHH!! te schreeuwen. Het was echt leuk om die kinderen op de motor te zien want je zag ze meteen helemaal vrolijk worden. Als klap op de vuurpijl kregen ze ook nog is een klein koala knuffeltje, nou.. toen kon hun dag echt niet meer stuk. Ik heb ook nog motor gereden en het was echt super vet en natuurlijk kreeg ik ook een leuke koala :), zo blij als een kind haha. Toen was het 3 uur en was mijn werkdagje alweer voorbij. Donderdag en vrijdag ben ik vrij omdat het een public holiday is en de projecten dus dicht zijn. Nog niet zeker wat we gaan doen, we will see!

Lots of love!

2014-04-30 12.44.09

2014-04-30 12.43.55

2014-04-30 12.43.10

2014-04-30 12.59.48

20140430_142613

Advertisements

Eerste dag in Port Elizabeth!

Hey iedereen!

2de berichtje vanuit het mooie Port Elizabeth!

Vannacht heerlijk geslapen! Dacht dat ik niet zo moe was.., maar stiekem wel. Ik deel mijn kamer met twee andere meiden: Marjolein en Kim. Ze zijn heel aardig en het is dus lekker relaxed op de kamer. We hebben met zn drieeen een eigen badkamer met douche, wc en wasbak. Maar niet te lang douchen, want er is een water crisis in Port Elizabeth! Gebruiken wij teveel water dan moeten we betalen! Nou.. laat ik dat dus even niet willen, dus wat korter douchen dus :). Hier in het vrijwilligershuis slapen we met 6 meiden, en de leidster en leider van het huis slapen in een cottage ernaast. Now let me tell you about my day. Vandaag stond ik op om 7:30. In het vrijwilligershuis moeten we alles zelf doen, veel verantwoordelijkheid dus. Dus ‘s ochtends maakte ik een lekker yoghurt-banaan/cruesli ontbijtje, kleedde ik me aan, en om 8:15 was ik ready to go to mijn introductiedag bij het Missionvale Community Project. Ik stapte in de auto bij Roos (leider van het huis) samen met Marjolein en we gingen naar Missionvale. Ik wou mijn riem omdoen, maar ik kon hem nergens indoen. Huh? Dus ik zei: ‘De riem kan nergens in??’ Toen zei ze: ‘Oh no problem, there is no need to wear it in the back’. No need to wear it? WHAT? Ze rijden daar als kippen zonder koppen, maar maakt verder niet uit. Langzamerhand kwamen we van het ‘rijke’ gedeelte van Port Elizabeth naar het steeds armere. Op de snelweg staken er mensen over, ze stonden random op de snelweg of ze gingen zitten op een grasveld naast de snelweg. Logisch! M’n leidster vertelde dat veel kinderen en mensen op de straat leven of onder een brug, omdat ze geen huis hebben. Dit was wel even een reality check van hoe goed we het in Nederland wel niet hebben. Op de normale wegen stonden er mensen bij het stoplicht te bedelen of kranten te verkopen. (Eentje probeerde zelfs Afrikaanse Paspoorten te verkopen, jaja dat zag ik vandaag). Na een tijdje gingen we linksaf Missionvale in. De wegen waren meteen veel slechter. Je kan het eigenlijk geen wegen noemen. Heuvelachtige zandpaden met kleine steentjes overal. Alle mensen kijken meteen op wanneer er een auto langskomt. Veel mensen zitten op de grond of lopen een beetje te dwalen. Missionvale is eigenlijk een hele grote krottenwijk, het was echt impressive om te zien. We reden naar de kerk, dan konden we nog een deel van de dienst zien en dan kon daarna een vrouw me een rondleiding geven door het Missionvale centre, waar de vrijwilligers werken. In de kerk was meteen te zien hoeveel mensen er geloven in Port Elizabeth. Er stonden heel veel stoelen maar alle mensen gingen staan uit eerbied. Ze deden een gebed van ongeveer een kwartier(als het niet langer was, want ik kwam toen pas binnen) en ik vond de dienst heel heftig. Er stonden mensen gewoon bijna te huilen. Na het gebed zongen ze met zijn alle een lied en toen was de dienst afgelopen. Aan het einde zette ze een swingend nummer op en iedereen liep dansend en zingend de kerk uit. (dit is normaal daar) . Toen ze mij en Marjolein zagen gaven ze ons allemaal een hand en ze vonden ons helemaal geweldig. Wij (als blanke mensen) waren een soort attractie voor hun. Dit was heel grappig om mee te maken. Daarna ontmoette ik de mevrouw die me een rondleiding ging geven. Ze stelde me voor aan alle lokale medewerkers en liet me alle afdelingen zien waar ik zou kunnen werken tijdens mijn verblijf. De nutrition unit, clothing warehouse, father christmas room & primary school. De mensen daar waren heel blij dat ik er was om hun te helpen en dit maakte mij ook blij en dankbaar. Eigenlijk zou ik alleen voor een introductie komen, maar de vrouw vroeg of ik er ook nog even wilde werken tot 12. Dit vond ik wel leuk om alvast te kijken hoe het was, en ik ben er ten slotte om vrijwilligerswerk te doen, dus dit deed ik. Ik ging helpen in de Father Christmas Room. Hier worden het hele jaar door kerst kadootjes ingepakt voor de 6000 tot 8000 kinderen in Missionvale. De kado’s en kadopapier worden gegeven door mensen die het aan hun doneren. Dus aan het papier zat nog plakband of was gescheurd en dit moest je dus gebruiken om opnieuw een kado in te pakken. De kadootjes waren samengesteld op leeftijd en geslacht. Meestal waren het knuffels of schoolspulletjes die ‘mooi’ opgemaakt waren door ze in een gebruikt bakje te leggen. Met bakje bedoel ik hier bijvoorbeeld een frietbakje als je naar de snackbar gaat. Daar lagen de kado’s in en dat moest je inpakken. Dit was best wel schocking, alles word hier hergebruikt. Dit heeft iets moois, maar aan de andere kant was dit wel raar voor mij om te zien en ik weet niet precies wat ik ervan moet vinden. De lokale werkster vertelde me dat ze het hele jaar door kado’s inpakken voor de kinderen in Missionvale, omdat hun ouders de kado’s niet kunnen betalen en ze toch een leuke kerst verdienen zoals ieder kind in de wereld. Dit vond ik een mooie boodschap en dit maakte het dus ook leuk om de kado’s in te pakken. Het idee, dat met kerst de kinderen allemaal iets leuks hebben om uit te pakken. Om 12 uur was ik klaar en werd ik opgehaald door Roos. We gingen nog even naar het winkelcentrum om geld te pinnen en even rond te kijken. Dit winkelcentrum was dan weer zo luxe als het maar kan. Heel dubbel. Daarna gingen we weer naar huis.

In het huis moeten we alles zelf doen, zoals ik al zei. Vandaag koken er 2 meiden en het wordt pasta vandaag whoeh! Morgen ga ik m’n eerste hele dag werken bij het Missionvale Centre van 9-15. Ik ben heel benieuwd. 

Lots of love from Port Elizabeth

PS: Heb vetkoek op vandaag! Is heel bekend hier in Zuid Afrika ! Is een soort oliebol en was zeker lekker haha! De koek kostte 11 pond , wat gelijk staat aan ongeveer 75 cent!

(heb geen foto’s vandaag, probeer er morgen weer een aantal te maken)

Reis naar Port Elizabeth

Nou… daar ging ik dan, helemaal alleen door de douane bij Schiphol. Even een paar traantjes weggeveegd en gaan! De vlucht naar Londen stelde niet veel voor, dus ik dacht: ‘Dit word een makkie!’. Ja… Totdat ik in Londen aankwam. Alle mensen gingen een andere kant op, dus ik moest het zelf uitzoeken. Zo moeilijk kon het toch niet zijn? Ik moest bij Terminal 5 blijven. ‘Dat is makkelijk’, zeiden mijn ouders nog, ‘Dan ben je dichtbij’. Het begin was niet moeilijk, ik moest naar de connectievluchten. De pijl op het bord stond naar beneden. Eenmaal beneden kwam ik uit bij één of andere ondergrondse metro, dit kon niet de bedoeling zijn. Ik weer naar boven lopen en het gevraagd aan een Heathrow-London medewerker. ‘You have to go downstairs, take the train and take the first stop’. Oke dus wel. Daarna toen ik de C gates had gevonden, moest ik weer de trein nemen. Toen ik eindelijk dacht dat ik er was moest ik door de douane. Ja hoor, mijn tas werd naar de kant van de verdachte tassen geduwd. Ik voelde me net alsof ik in een aflevering van Border Security terecht was gekomen. De vrouw zei ‘Are you aware of everything you’ve got in your bag? Ik begon meteen aan mezelf te twijfelen. ‘No sharp items in your bag?’ ‘No’. Toen begon ze mijn hele tas leeg te halen en alles op drugs te controleren; de binnenkant van mijn tas, het hoesje van mijn fototoestel en ga zo maar door. En wat bleek het uiteindelijk te zijn? Zonnebrand van iets meer dan 100 ml in mijn handbagage, wat ik helemaal vergeten was. ‘I’m sorry love’, zei ze, ‘But this is too much’. Toen gooide ze hem recht voor m’n neus weg haha. Gelukkig noemde ze me LOVE, wat de pijn een beetje verminderde haha. Daar ging ik dan eindelijk; In het vliegtuig naar Johannesburg. Dit was the real deal! Een dubbeldekker vliegtuig met luxe stoelen, veel beenruimte, deken, kussentje, eigen schermpje, een menu waar je uit kan kiezen, etc. Er waren veel Engelse mensen, viel me op. Naast me zat een beetje een Paris Hilton type, maar dan 30 jaar ouder en daarnaast een man van rond de 50 met een naveltruitje (zijn shirt was te klein voor zijn buik, of andersom:) ) Het vliegtuig steeg op en er werd me meteen een Engelse en een Afrikaanse wijn aangeboden. Als antwoord gaf ik ‘Sparkling Water, please’. (In Engeland is die alcohol wet blijkbaar niet zo streng). Meteen daarna kreeg ik een zakje Pretzels en daarna weer een maaltijd: een Steak, broccoli, wortels en aardappels. Als toetje; Chocolade Mousse. Het meeste van de vlucht heb ik geslapen. Om 5 uur ‘s ochtends kregen we ontbijt aangeboden en om 7 uur ‘s ochtends stond ik op Johannesburg Airport. Hier moest ik meteen langs een aantal mannen die wilde weten wat ik hier te zoeken had. Ik moest in het vliegtuig al een arrival formulier invullen, met wie ik ben en wat ik hier kan doen en wie dit kan bevestigen. Uiteindelijk deden ze hier gelukkig niet moeilijk over en hij gaf me mijn eerste stempel op m’n paspoort!! Snel haalde ik m’n koffer op, want ik moest m’n laastste vlcuht halen. Een man die daar werkte kwam naar me toe en vroeg waar ik heen moest, hij pakte meteen m’n koffer en sleepte hem voor mij 2 etages naar boven. Heel aardig van hem! Totdat hij ook voor me wou inchecken en m’n paspoort wilde pakken. ‘No thanks, I’ll do it myself’ , was er al snel uit bij mij. De man bleef staan en liet me de douane ook nog zien, waarna hij vroeg; ‘Do you have something for me?’. Met z’n handje omhoog. Toen loog ik dat ik bijna geen geld bij me had, maar gaf hem toch 2 euro, omdat hij niet weg wou gaan, daarna rende ik meteen verder. De man ging het geld meteen wisselen, de sukkel :d. Toen ging ik door de douane. Een man scande m’n paspoort en zei toen ‘Ahh Evelien’ (m’n paspoort naam). ‘You look like a character Angelina Jolie played in a film, she was also called Evelien’. ‘Oh really, nice’. En weg was ik weer. Hij schreeuwde me nog na; ‘See you later Evelieneee’. Die mannen in Johannesburg zien blanke mensen als object in plaats van als mensen, ze zien alleen het geld. Toen pakte ik m’n laatste vliegtuig naar Port Elizabeth. Op het vliegveld werd ik opgehaald door Roos, de leider van het vrijwilligershuis samen met een nieuw Duits meisje: Kiara. En nu ben ik lekker van de zon aan het genieten en morgen begin ik met werken bij Project Missionvale.

Liefs vanuit Port Elizabeth !!
2014-04-27 14.48.02

IMG-20140428-WA0030