Reis naar Port Elizabeth

Nou… daar ging ik dan, helemaal alleen door de douane bij Schiphol. Even een paar traantjes weggeveegd en gaan! De vlucht naar Londen stelde niet veel voor, dus ik dacht: ‘Dit word een makkie!’. Ja… Totdat ik in Londen aankwam. Alle mensen gingen een andere kant op, dus ik moest het zelf uitzoeken. Zo moeilijk kon het toch niet zijn? Ik moest bij Terminal 5 blijven. ‘Dat is makkelijk’, zeiden mijn ouders nog, ‘Dan ben je dichtbij’. Het begin was niet moeilijk, ik moest naar de connectievluchten. De pijl op het bord stond naar beneden. Eenmaal beneden kwam ik uit bij één of andere ondergrondse metro, dit kon niet de bedoeling zijn. Ik weer naar boven lopen en het gevraagd aan een Heathrow-London medewerker. ‘You have to go downstairs, take the train and take the first stop’. Oke dus wel. Daarna toen ik de C gates had gevonden, moest ik weer de trein nemen. Toen ik eindelijk dacht dat ik er was moest ik door de douane. Ja hoor, mijn tas werd naar de kant van de verdachte tassen geduwd. Ik voelde me net alsof ik in een aflevering van Border Security terecht was gekomen. De vrouw zei ‘Are you aware of everything you’ve got in your bag? Ik begon meteen aan mezelf te twijfelen. ‘No sharp items in your bag?’ ‘No’. Toen begon ze mijn hele tas leeg te halen en alles op drugs te controleren; de binnenkant van mijn tas, het hoesje van mijn fototoestel en ga zo maar door. En wat bleek het uiteindelijk te zijn? Zonnebrand van iets meer dan 100 ml in mijn handbagage, wat ik helemaal vergeten was. ‘I’m sorry love’, zei ze, ‘But this is too much’. Toen gooide ze hem recht voor m’n neus weg haha. Gelukkig noemde ze me LOVE, wat de pijn een beetje verminderde haha. Daar ging ik dan eindelijk; In het vliegtuig naar Johannesburg. Dit was the real deal! Een dubbeldekker vliegtuig met luxe stoelen, veel beenruimte, deken, kussentje, eigen schermpje, een menu waar je uit kan kiezen, etc. Er waren veel Engelse mensen, viel me op. Naast me zat een beetje een Paris Hilton type, maar dan 30 jaar ouder en daarnaast een man van rond de 50 met een naveltruitje (zijn shirt was te klein voor zijn buik, of andersom:) ) Het vliegtuig steeg op en er werd me meteen een Engelse en een Afrikaanse wijn aangeboden. Als antwoord gaf ik ‘Sparkling Water, please’. (In Engeland is die alcohol wet blijkbaar niet zo streng). Meteen daarna kreeg ik een zakje Pretzels en daarna weer een maaltijd: een Steak, broccoli, wortels en aardappels. Als toetje; Chocolade Mousse. Het meeste van de vlucht heb ik geslapen. Om 5 uur ‘s ochtends kregen we ontbijt aangeboden en om 7 uur ‘s ochtends stond ik op Johannesburg Airport. Hier moest ik meteen langs een aantal mannen die wilde weten wat ik hier te zoeken had. Ik moest in het vliegtuig al een arrival formulier invullen, met wie ik ben en wat ik hier kan doen en wie dit kan bevestigen. Uiteindelijk deden ze hier gelukkig niet moeilijk over en hij gaf me mijn eerste stempel op m’n paspoort!! Snel haalde ik m’n koffer op, want ik moest m’n laastste vlcuht halen. Een man die daar werkte kwam naar me toe en vroeg waar ik heen moest, hij pakte meteen m’n koffer en sleepte hem voor mij 2 etages naar boven. Heel aardig van hem! Totdat hij ook voor me wou inchecken en m’n paspoort wilde pakken. ‘No thanks, I’ll do it myself’ , was er al snel uit bij mij. De man bleef staan en liet me de douane ook nog zien, waarna hij vroeg; ‘Do you have something for me?’. Met z’n handje omhoog. Toen loog ik dat ik bijna geen geld bij me had, maar gaf hem toch 2 euro, omdat hij niet weg wou gaan, daarna rende ik meteen verder. De man ging het geld meteen wisselen, de sukkel :d. Toen ging ik door de douane. Een man scande m’n paspoort en zei toen ‘Ahh Evelien’ (m’n paspoort naam). ‘You look like a character Angelina Jolie played in a film, she was also called Evelien’. ‘Oh really, nice’. En weg was ik weer. Hij schreeuwde me nog na; ‘See you later Evelieneee’. Die mannen in Johannesburg zien blanke mensen als object in plaats van als mensen, ze zien alleen het geld. Toen pakte ik m’n laatste vliegtuig naar Port Elizabeth. Op het vliegveld werd ik opgehaald door Roos, de leider van het vrijwilligershuis samen met een nieuw Duits meisje: Kiara. En nu ben ik lekker van de zon aan het genieten en morgen begin ik met werken bij Project Missionvale.

Liefs vanuit Port Elizabeth !!
2014-04-27 14.48.02

IMG-20140428-WA0030

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s